او مهربان بود ؛ روی خدا را هشت شب میبوسید . برایش غم هایش را بسط نمیداد .خدا هر شب می امد ؛ جا نماز ترمه دوزش را میبوسید ب شمع دانی ها میگفت ؛ صاحبشان ادم وفاداری ست و زیر قولهایش نمیزند . دیشب وقتی میخواست جانمازش را ببندد تا بگذاردش روی میز کنار گلدان هایش ؛ سرفه اش گرفت . ب شمعدانی ها قول داد ؛ خون ریخته شده روی جا نماز را خودش پاک کند . قرص هایش از دستش افتادند . لیوان ابش کف اشپزخانه شکسته شد .او یادش رفت جا نماز را خودش بشوید . ب شمعدانی ها بگوید ک او ادم وفاداری ست و زیر قولش نمیزند . خدا کنار گلدان هایش نشسته است ؛ پارچه ی ترمه دوز خونی را شسته ؛ میرو

اگر روزی دیدمش حتما از چشم هایش خواهم پرسید ؛ ک اگر تمام اشک های شبانه ی ادم های خوبش را دیده است ؛ چرا در قلب همان ها مهر ادم های بدش را گذاشته است؟ اگر او روح دارد و از همان در تن ادم های خوب غمگین دمیده ؛ باید ب حرمت گذشته ی پاکشان ان هارا ببخشد و دوستشان بدارد . اگر کم بیاورند؛ اگر هیچ چیز نخواهند؛ اگر دل نبندند . اگر بد بشوند . واقعا بد بشوند .